“I’m dreeeeeeaaaaaaaaamiiing in the twiiiiiilight
Of the haaaappy days gone by…
The haaaaappy hours oof schoooools days
Are endiing heere today…”
Nice…
Napakasad ng song…
Hindi siya sad dahil maganda ang lyrics…
O dahil naaalala ko ang happy hours of school days (as the lyrics suggest)
Or whatsoever….
Kung ganoon…Bakit sad!?
Maybe because it reminds me of of my childhood years… (More of when I was still a baby…LOL)
Para kasing lullaby…
Inaantok ako…
zzzZZZZ…..
ZzZzzz
^ (-_-) ^ zzZzzZ
\ /
| RHS |
| SR. |
/__^__\
Naaalala ko ang mga nabanggit ko dati…
Ngayong march…
Everyday akong papasok…
Kahit walang pasok…
Kailangan mag-enjoy…
Pero pa’no?
Wala namang magawa sa school…
Walang matinong kausap…
Lahat sila may kanya-kanyang ginagawa…
Hatiin natin sila sa iba’t ibang grupo…
The majority…
Nagbabahay-bahay…
Manonood ng movies…
I mean, movie marathon…
May iba…
Nasa art gallery…
Still, may mga artworks pa ring ginagawa…
Yata lang ha…
Hindi ako sure…
Basta nasa art gallery sila…
Ang iba…
Kapag may praktis lang present…
Laging wala…
Nakikisama na nga sila sa amin…
Halata!
May lima naman…
Iba ang trip…
Ewan…
Wala na akong alam sa kanila…
Next please…
May dalawa…
Hindi ko rin alam…
Ganoon yata ang nais nilang gawin para mag-enjoy sa mga nalalabing araw…
Dati…
Lagi namin silang kasama…
Pero ngayon…
Magpapaiwan sa room…
Basta…
No comment na nga lang…
May dalawa naman…
Pumapasok sa school…
Tapos uuwi na kaagad…
Kasi wala naman kaming magawa sa school e…
Madalas nangongolekta na lang ng mga universities na pwedeng pasukan…
May isa naman…
Pinagtulungan noong lima sa open forum…
Madalas nagsosolo flight…
Mag-isang inaalala ang buhay junior…
Hay…
Gusto ko nga sanang maki-join e….
May isa ulit…
Hindi siya estudyante…
Basta sabi niya…
Move on…
Hiwa-hiwalay na rin naman kami pagdating ng college…
Move on…
Move on…
MOVE ON…
MOVE ON!
MOVE ON!!
MOVE ON!!!
MOOOOOOOOOVE OOOOOOOOON!
Umaalingawngaw sa utak ko ang dalawang salitang ‘yan…
Paulit-ulit…
Ganyan kasaya ang buhay senior (bilang isang IV-4 student)…
Kapag napasailalim ka na ng graduation song…
Stick to the status quo…
Wala kang choice…
Tanggapin mo na lang…
And move on…
Makulay ang buhay…
Pero hindi lahat ng kulay, mapusyaw…
Minsan, madilim…
Pero ang tao’y parang isang pintor…
Tayo ang nagbibigay ng kulay sa buhay…
Pero tanging sa buhay lang natin…
Wala sa ating kamay ang kulay ng buhay ng iba…
Nasa kanila…
Pero minsan, maaari kang makahawa…
Ikaw?
Kapag isa kang pintor…
Ano ang kulay ng buhay mo?
Paano mo ito kukulayan?
Ako!?
Gusto ko sana technicolor…
Para masaya…
“Trees in autumnal technicolor of crimson and gold turned suddenly white after a storm.”
-Washington Post
