Black and White

Marami akong gustong isulat…
Ngunit nakakatamad magsulat…

Marami akong nais gawin…
Ngunit hindi ko magawa…

Ngunit sa mga oras na natitira…
Walang puwang ang pagiging tamad…
At ang kawalan ng kakayahan…

March 1, 2007

Nalalapit na ang graduation.
Tapos na rin ang mga regular classes sa school.
Ang tangi na lang kailangang gawin ay maghintay.

After ng halos siyam na buwan, nagiging maayos na ang lahat. Kahit superficial pa lang, okay na iyon. Kamakailan lang, February 29, nagkaroon ng open forum ang IV-4. Himala! Nag-participate lahat. Walang absent. For the first time, naging buo ang klase. Pero hindi pa tuluyan.

Maraming nangyari sa mga nakalipas na araw. Natapos na rin sa wakas ang ang mga projects sa lahat ng mga subjects, halos.

Kakatwa isipin na ganito pala ang magiging takbo ng mga pangyayari. Halos lahat sa mga teachers namin kinukuhanan namin ng picture. Hindi ko talaga naisip na ganoon pala sila kasayang kunan ng litrato. Para silang bata!

Patapos na kasi ang school year ngunit malayo pa rin sa akin ang aking mga ninanais.

Hindi ko man lamang napatunayan na kaya kong ipasa ang UPCAT. Maging ang test ko sa PUP, kahit na gaano man ito kadali, mukhang dehado. Mukhang sinasadya kasi ito ng panahon e. Bakit kaya!?

Tulad nga ng sinabi ni Kristina Llorca, dapat sumama na lang ako sa research paper ko about Time Traveling. How ironic! Minsan na rin iyong pumasok sa isip ko.

Hanggang ngayon, malay ko ba. Okay na sila. Pero ako hindi. Ang masama pa, masakit ang mga salitang nabitawan nila noong open forum. Tama lang naman na protektahan nila ang iba habang sinsaktan ako. Dapat wala lang iyon sa akin. Wala naman talaga di ba? Tama sila at oo, mali ako. Dapat lang namang pumasok mga kasalukuyang top 10 ngayon sa top 10. Daig ng masipag ang matalino. Tama ba talaga!?

Tulad nga ng sinabi ni Leona, parang gusto yata nila akong alisin sa buhay nila. Kasing lamig ng gabi nang lumubog ang Titanic kung makitungo sila sa akin. Teka, gaano nga ba kalamig iyong gabing iyon?

Maging ang mga best friends ko noong first year, masaya na sa bago nilang grupo, F5 nga daw kung tawagin nila ang grupo nila. It’s really nice to see they’re happy without me, while I’m looking at them from afar, still believing that the impossible may one day be possible. Maging possible sana. Masaya na sila, kaya hindi na dapat akong manggulo. Pero patuloy pa rin akong umaasa. Nararapat ba!?

Tulad nga ng sinabi ni Mary Grace, hindi nga nila ako kilala. Wala namang nakakakilala sa akin di ba.

Siya naman, ganoon pa rin, palaging kasama siya. Masaya lagi silang magkasama. Para siyang manhid. Hindi marunong makidama. Okay lang daw ako. Sige, ituloy niya lang. Wala naman iyong epekto sa akin e. Kapag magkasama sila, daig pa sila Romeo and Juliet. Kapag magkasama kami, daig pa kami nila (Belle) Beauty at ng kanyang prinsipe (The Beast). Walang pag-asa. Wala na yata talaga. Mali ba ako!?

Tulad nga ng sinabi ni Liezyl, lumayo na ako sa kanya. Masama nang tignan kung magkasama kami. Pero bakit naman? Tell me.

Does fate have anything in store for me? Do I stand a chance to keep on moving? Marami akong tanong. Pero hindi ko masagutan. Wala kasing choices. Hindi ko alam kung letter A ba, letter B, letter C or all of the above. Pwede bang mangopya na lang? Nais kong malaman. Kailan nga kaya!?

Tulad nga ng sinabi ni Jym-P… Teka, wala naman siyang sinasabi sa akin. Sa bagay, wala pang response sa mga katanungan ko.

Malapi na talaga ang graduation. Kahit ilang beses ko man itong i-type, hindi ko mapipigilan. Isang buwan na lang. Pagkatapos noon… Ano na!?

Sige nga! Ikaw? Ano masasabi mo?

Masarap talagang magsulat sa isang puting papel gamit ang isang bolpen na may itim na tinta. Ngunit may tanong ako…

Kapag ang ang bolpen walang tinta, pwede pa bang magsulat? Kung pwede, saan? Kung malaman mo man kung saan, paano?