I have never thought of tomorrow…
For tomorrow’s just a day…
Pretty soon that’s where I’ll be…
For sure…
I have waited for something better…
Just then, I realized…
That thing I kept on waiting for isn’t good at all…
And that it will never come…
Maaaring ito na ang maging huling beses na babanggitin ko ang mga bagay na ito…
Dahil ako mismo’y sawa na sa pagbabanggit sa mga problemang ito…
Katatapos pa lang ng graduation ng Batch A this morning and so as ng Batch B…
Nakakapagod pa lang gumising ng maaga and mag-attend sa mga ganitong bagay…
Akala ko’y masaya kapag ganoon…
Hindi pala…
Everytime na aakyat ako sa stage…
I feel small…
Honor student nga raw ako…
May special rights pa nga kami…
Oo’t marami akong natanggap na compliments…
Pero patuloy itong nagpapaalala sa akin ng mga bagay na hindi ko nagawa…
Nakakalungkot…
Ito’y hindi lang dahil sa nakakapagod umakyat ng stage…
Hindi lang dahil sa magtatapos na ang buhay ko bilang isang high school student…
Hindi lang dahil nakakahiya…
Maaaring higit pa doon…
I’m very tired…
I want to sleep…
To recover my strength…
But I can’t…
After the sleepless nights…
And the endless race with the ceaseless flow of time…
That made me weak each day…
I just can’t sleep…
Everytime I close my eyes…
I feel sad…
I can feel something I had felt before…
Certain things I don’t want to feel…
Nor see…
Nor hear…
Nor speak of…
Nor remember…
Tama pala ako…
Walang masayang pagtatapos…
Matagal na akong naniniwala roon…
Pero patuloy akong umaasang hindi magiging malungkot ang pagtatapos na ito…
Pero ganoon talaga…
Tapos na ang masasayang araw…
Bye na kay Rizal High…
Bye na sa mga klasmeyts ko…
Bye na sa mga teachers…
Bye na sa lahat…
Pero alam mo?
Napakaganda ng pangyayari kanina…
‘Yung saglit na iyon…
Kung kailan bumabagsak ang mga dahon ng mga puno sa labas ng RHS Gymnasium…
Walang spring sa Pilipinas…
Pero spring ang lagay ng mga puno…
Pero alam mo rin ba?
Kapag pagmamasdan mo ring mabuti ang mga bumabagsak na dahon…
Minsan mapagkakamalan mong autumn na…
Muli, walang autumn sa Pilipinas…
Pero parang autumn ang lagay ng mga puno…
This time…
Siguro…
Wala ng crossroads…
Wala ng aasa…
Wala ng maghihintay…
At higit sa lahat…
Wala ng drama…
Cheer up!
Naturingang graduation…
Ang lungkot ko…
I should save my tears sa mas mahalagang bagay…
‘Yun lang!
